Proloog

"Natham kap hiermee! Je zult ons allemaal vermoorden!” gilde een jonge vrouwenstem. Ze stapte naar de vijfentwintigjarige man toe die een granaat in zijn hand had en deze in de diepe stenen put in het midden van de ruimte dreigde te werpen. Uit het gat scheen een flauw groenkleurig licht.

-“Leugens, Terra!” schreeuwde Natham haar toe. “Dit monster vernietigt alles wat er nog over is van onze aardbol als we hem z’n gang laten gaan!” en hij wees naar een derde persoon in de koepelvormige locatie: een man met lang blond haar en gekleed in een zwart pak met krijtstreepmotief. Hij leunde met zijn handpalmen op het gekrulde handstuk van zijn paraplu. De man keek Natham dreigend aan vanachter zijn blonde lokken en Natham dwong zichzelf net zo diep in de ogen van de man terug te kijken. Terra’s ogen verwijdden en haar stem werd kalmer.“Het is een truc, Natham, luister toch naar me!” riep Terra hem toe, terwijl de tranen over haar bleke wangen liepen. “Ik wil niet dat er iemand gewond raakt, hou ermee op!”-“Nee, Terra. Niemand zal gewond raken! Dit is namelijk een truc, en daar staat zijn bedenker!” brulde Natham uit woede en onmacht. “Ik ga het apparaat daarbeneden opblazen en over een minuut zullen we hier allemaal nog staan: levend!”

Voor het eerst sprak de man met de paraplu. Zijn stem was kil, bijna fluisterend. "Je hebt geen idee wat je de wereld aandoet" mompelde de man. “Als je dit doet, jongen; als je hier voor kiest, dan laat je me geen keus” uit zijn stem klonk een opbouwende woede. Hij wees het heft van zijn paraplu naar Natham : “Waar je ook bent, ik zal je vinden. Je zult nergens veilig zijn totdat ik je gevonden heb en je dit betaald heb gezet” siste de man woedend.

-“Dan hoop ik dat je snel bent” antwoordde Natham. Toen hij naar Terra keek, liep er een traan over zijn wang. Hij wendde zijn blik af en kneep zijn ogen dicht. Hij liet de granaat los.

Vijf seconden lang stonden ze zwijgend naar de put te kijken.

Er volgde een explosie.

Alles werd wit.

The End

0 comments about this story Feed